Stała pośrodku dwóch osób, które kochała. Musiała dokonać wyboru. Albo on albo ona. W życiu już tak jest, kiedy mamy przyjaciółkę - nie mamy chłopaka, a kiedy mamy chłopaka - nie mamy przyjaciółki. Tym razem to nie rozum będzie podejmował decyzje tylko serce. Rozum jedyne co jej zafunduje to wyrzuty sumienia, a zranione serce goiło by się dniami, tygodniami, miesiącami... Każdego dnia czułaby jak się wypala. Brakowałoby jej coraz bardziej jego dotyku, głosu, oddechu, a nawet dąsań. Oczywiście mogłaby wypełnić pustkę po nim kimś innym, ale to tylko chwilowo, bo serce nawet jeśli już dałoby się nabrać to szybko zorientowałoby się, że nic nie czuje, że to było tylko przelotne uniesienie, które jest niczym w porównaniu do miłości. Jej dni by się dłużyły, tęsknota tak niemiłosiernie doskwierała, że już nawet towarzystwo przyjaciółek by nie pomagało. A rozum? Rozum dokuczałby jej o wiele krócej. Wyrzuty sumienia zagłuszyłoby głośne bicie serca, kiedy go widzi. Idąc z przyjaciółką od czasu do czasu na zakupy, kawę czy dzwoniąc od święta, uspokoiła by swoje sumienie. Bo tak naprawdę rozum nie jest tak bystry i przebiegły jak mu się wydaje. Łatwo jest go omamić tanimi chwytami.